ดินสอทู่ๆ View my profile

ชีวิตที่ไม่มีเธอ...

posted on 13 Mar 2009 21:14 by pencil2b

 

 

วันนี้ชั้นได้คุยกับพี่ในทีมคนหนึ่ง...

เพิ่งรู้ว่ายังมีคนที่มีชีวิตคล้ายๆชั้น...

กำลังจะแต่งงาน  แต่ก็ต้องเลิกกันไปก่อน...

 

 

 

 

 

 

 

 

ตลกดีเนอะ  ชีวิต...

กับชีวิตที่ไม่มีเธอ  วันนี้...

ก็ดีนะ  คล่องตัวดี...

 

ชั้นออกไปบาร์เกย์กะเพื่อนกระเทย  โดยไม่ต้องกลัวเธอบ่น...

ชั้นนอนตื่นสายๆได้  โดยไม่ต้องกลัวว่าเธอมาเคาะห้องแล้ว ชั้นจะไม่สวย...

ชั้นขี้เกียจ ไม่เก็บ ไม่กวาดห้องได้  โดยไม่ต้องกลัวว่าเธอจะมองว่าชั้นโสโครก...

ชั้นใช้จ่ายเงินทองของชั้นได้เต็มที่  โดยที่ไม่ต้องเก็บ  เพื่ออนาคตของเรา...

ไม่ต้องรอเธอกลับจากงานเลี้ยงดึกๆดื่นๆ...

ไม่ต้องเหงาเวลาเธอไปต่างประเทศนานๆ...

ไม่ต้องทนฟังเสียงกรนของเธอในบางคืน...

ไม่ต้องโมโห  เวลาเธอแอบสูบบุหรี่โดยที่ไม่ขออนุญาต...

ไม่ต้องร้องไห้เสียใจเวลาเธอผิดนัด  บ่อยๆ...

 

ดีนะชีวิตที่ไม่มีเธอ...

เหงาดี  เงียบดีเหลือเกิน...

ไม่มีเสียงบ่น ด่า หัวเราะ โวยวาย...   ที่ชั้นคิดถึง...

 

ไม่มีอ้อมกอดอุ่นๆของเธอ...

ไม่มีไหล่ให้ซบเวลาร้องไห้...

ไม่มีใครให้โทรหาเวลาที่เหงา...

ไม่มีใครให้ชี้มองดาว ดอกไม้ และสิ่งต่างๆที่สวยงามในชีวิต...

ก็ดีนะ  กับชีวิตที่ไม่มีเธอ...   ก็ดี...

 

 

 

ความหลัง..

posted on 02 Nov 2008 13:40 by pencil2b

เมื่อคืน..

 

จากที่ทนกับอาการรุมเร้าของพิษไข้ในตอนเย็นมาเป็นเวลาหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ

ฉันตัดสินใจไปหาหมอที่โรงพยาบาล.. 

 

ในขณะที่เล่าอาการให้หมอฟัง..

" เป็นไข้ตอนเย็นมาอาทิตย์หนึ่งแล้วค่ะ  มีน้ำมูก  คันคอและไอเวลาโดนอากาศเย็น.... "

" เป็นพาหะทาลัสซีเมีย "  หมอพลิกๆประวัติฉันแล้วพูดขึ้นมา

 

มันทำให้ฉันอึ้งๆ  แล้วอ๋อ..ขึ้นมาว่า

 

เมื่อประมาณสี่ห้าเดือนที่แล้ว

ฉันมาที่โรงพยาบาลนี้กับคนที่ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังเรียกว่าแฟนได้อยู่รึเปล่า..

เรามาตรวจสุขภาพ.. ก่อนแต่งงานกัน

เมื่อห้าเดือนที่แล้ว  เธอคุยกับแม่เรื่องแต่งงาน..

เราไปดูบ้าน ดูคอนโด เธอไล่ปรึกษาคนที่เพิ่งแต่งงานในออฟฟิศเรื่องสินสอด

เธอทำให้ฉันรู้สึกว่าเธออยากแต่งงานจริงๆ  ฉันเริ่มคุยกับพ่อแม่เรื่องแต่งงาน

จากนั้น  เราทะเลาะกันแรงมาก  มันทำให้เธอไม่อยากแต่งแล้ว

 

 

เธอบอกกับฉันว่า ...

" พี่อยากให้เราพร้อมกว่านี้  ศึกษากันไปก่อน เรายังทะเลาะกันอยู่เลย

พี่ยังไม่มีบ้าน พี่ไม่อยากให้ตัวเองอยู่คอนโดรูหนูพี่ ตัวเองอยู่ไม่ได้หรอก  

ตัวเองรู้ไหม  เรื่องเงินนี่เรื่องใหญ่นะ  ตัวเองจะบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่

จริงๆแล้วมันไม่ใช่นะ  ตอนพี่เด็กๆพ่อกับแม่พี่ทะเลาะกันบ่อยมากเพราะเรื่องนี้

พี่ไม่อยากให้เราเป็นแบบนั้น  ให้เวลาพี่เก็บตังค์อีกสักครึ่งปีนะตัวเอง...

พี่เริ่มเครียดแล้ว  จะแต่งงานมันใช้เงินเยอะจริงๆนะตัวเอง  "

อีกหลายร้อยเหตุผลที่เธอยกมาคุยเพื่อเลื่อนการแต่งงานออกไป

 

 

จากนั้น.. ฉันทนคนคนหนึ่งในบริษัทเราไม่ได้  ฉันลาออก

มันทำให้ฉันมีเวลาอยู่กับเธอมากขึ้น  เลิกงานเธอก็มาหา..

ฉันเบื่องานเดิม  เธอให้ตังค์ฉันไปเปิดร้านอะไรก็ได้  เธอตามใจ..

ฉันเริ่มเห็นใจเธอเพราะเธอต้องรับผิดชอบในตัวฉัน  ทั้งๆที่ชีวิตคู่

มันต้องช่วยเหลือกัน  ไม่ใช่เอาภาระไปไว้กับใครคนเดียว

เธอบอกว่าฉันไม่ไช่ภาระ..  เธอทำให้ฉันรู้สึกอยากสร้างครอบครัว..

 

 

ฉันเริ่มหางาน  ในเดือนที่สองหลังจากลาออก..

เธอไปต่างประเทศ  สองประเทศติดต่อกันในสองอาทิตย์

กลับมาเธอต้องเคลียร์งานอีกมากมายของเธอ  เธอค่อยๆห่างฉันไป

ฉันเข้าใจ...   และรอเธอ

จนวันนึงเธอว่าง   เธอเพิ่งนึกออกว่ามีฉันบนโลก  เธอโทรมา...

เธอบอกว่าต้องไปงานศพแม่ลูกค้า  เสร็จงานเธอก็มาหา..

อารมณ์น้อยใจ  ดีใจ  อารมณ์รัก อารมณ์เศร้ามันคละคลุ้งกันไปหมด

ฉันถามเธอว่าถ้าเธอยืนยันว่าแบบนี้เป็นนิสัยเธอ 

แต่ฉันบอกเธอไปหลายครั้งแล้วว่าฉันไม่ชอบ

ถ้าอย่างนั้น.. เราเลิกกันไหม    เธอไม่เลิก  เธอบอกว่าเธอรักฉัน..

ทุกวันนี้..  ฉันทน  ฉันรอ  เพียงเพราะคำเดียวคือเธอรักฉัน

แต่ตอนนี้..   ฉันเริ่มไม่แน่ใจ..

 

เธอคือผู้ชายคนเเรกที่ทำให้ฉันรู้สึกอยากแต่งงาน..

ฉันอยู่ได้ทุกที่ที่มีเธอ..

ฉันเปิดใจให้กว้าง  เพื่อรับในความเป็นเธอ..

แต่ตอนนี้ฉันก็ยังไม่เข้าใจ  ว่าเพราะอะไรเธอถึงหายออกไปจากชีวิตฉัน

อาทิตย์ที่ผ่านมา  ฉันโทรถามเธอเรื่องงาน..

เราคุยกันดี  เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  แต่เธอก็ยังเหมือนเดิม..

เธอไม่โทรมา  ไม่มาหา  เธอมองฉันเป็นอะไรในชีวิตของเธอกันนะ..

เธอหมดรักฉันไปแล้ว  หรือนั่นคือนิสัยเธออย่างที่บอกฉันจริงๆ..

คืออะไร....???

posted on 27 Oct 2008 20:18 by pencil2b

สามอาทิตย์ผ่านไป  กับการหายไปของคนที่เรารัก,,

 

การรอคอย อันแสนทรมาน  ผ่านไปแล้ว

 

เหลือแต่ความเศร้า  ความเหงา  และความไม่เข้าใจ,,

  

ครั้งสุดท้ายที่คุยกัน  เมื่อสิบสองวันที่เเล้ว..

 

เราโทรไป..  แต่เค้าไม่รับ,,

 

ขอบคุณสวรรค์ที่เธอโทรกลับมา..

 

" อยู่บ้านเหรอตัวเอง.."  เราถาม..  เพราะไม่รู้จะถามอะไร

 

" อืม..ใช่  จะนอนแล้วตัวเอง  เหนื่อยมากก.." เราก้มดูนาฬิกาบอกเวลาสองทุ่ม

 

" พร้อมที่จะคุยไหม "

 

" พร้อม  คุยสิ "

 

" ตกลงจะเอายังไง  จะคบกันอยู่รึเปล่า "

 

" แล้วแต่ตัวเองสิ "

 

" แล้วแต่ได้ไง..  เค้าไม่ได้เป็นคนที่หายไปนะ "

 

" ก็พี่บอกแล้วไง  ตั้งแต่ก่อนคบกันแล้ว.. พี่โลกส่วนตัวสูง

พี่เหนื่อย  พี่อยากนอนไม่อยากทำไร ไม่อยากคุยกับใคร "

มันไม่อยากคุยกับใคร ตลอดสามอาทิตย์รึไงว่ะ..

 

" แล้วตอนนั้นเค้าตกลงไหมอ่ะ "

 

" ไม่รู้จำไม่ได้ "

 

 

" พรุ่งนี้เจอกันหน่อยได้ไหม "

 

" ไม่อ่ะ ขี้เกียจ อยากนอน "

 

" เราไม่เจอกันนานแค่ไหนแล้ว.. "

 

" ไม่รู้เหมือนกัน  ไม่ได้นับ.. "

 

" แล้วจะเจอกันเมื่อไหร่ "

 

" ไม่รู้  พอพี่ไปไม่ได้  พี่ก็โดนอีกอ่ะ..   ไว้คุยกันล่ะกันนะตัวเอง  พี่จะนอนแล้ว.. "

 

 

...... ???

เเล้วเค้าก็หายไป  สามอาทิตย์แล้ว..

คืออะไร...???  มันหมายความว่าไงนะ...

ไม่เข้าใจจริงๆ...

 

 

 

 

edit @ 27 Oct 2008 20:41:17 by pencil2B